Hoe u een blijvende Japanse woordenschat kunt onthouden

Waarom geïsoleerde woordenlijsten vervagen

In een kale lijst staat een Japans woord naast een Engels woord en niets anders. Als je het woord later nodig hebt, heeft je geheugen precies één pad ernaartoe, en dat pad loopt door het Engels op het moment dat je probeert te spreken zonder te vertalen. Het resultaat is bekend: je herkent het woord meteen als je het ziet, en het is totaal niet beschikbaar als je in een winkel je mond opendoet.

Woorden die overleven worden opgeslagen met haken. Een geluid, een zinsritme, een deeltje, een plaats, een persoon die het tegen je zei, een fout die je ermee maakte. Elke haak is een andere route terug naar het woord, en het ophalen is gemaakt van routes. Dit is de reden waarom één woord dat je leert in een zin die je zes keer hardop hebt uitgesproken, beter is dan tien woorden die in een lijst zijn gemarkeerd.

Leer het woord in een zin die je kunt zeggen

De leereenheid moet een zin zijn die kort genoeg is om zonder voorbereiding uit te spreken. Onder de tien woorden is een goed plafond. Het zou waar moeten zijn over je eigen leven, omdat een echte zin een herinnering aan een echte situatie oproept, en het zou iets moeten zijn dat een echte uitwisseling daadwerkelijk zou opleveren, wat betekent dat je ook het waarschijnlijke antwoord zou moeten weten. Een woord dat je alleen kunt zeggen in een zin die niemand zou beantwoorden, is nog steeds half aangeleerd.

Het woord dat hier wordt geleerd is コインランドリー, maar wat ervoor zorgt dat het blijft hangen is het kader eromheen: kono chikaku ni X wa arimasu ka is een slot dat je kunt hergebruiken voor een apotheek, een geldautomaat en een brievenbus. Leer het slot één keer en elk nieuw zelfstandig naamwoord dat je erin laat vallen, is al bruikbaar. Dit is het verschil tussen het toevoegen van woordenschat en het toevoegen van zinnen waarmee je kunt variëren.

Erkenning en productie zijn verschillende vaardigheden

Erkenning is het beantwoorden van de vraag: wat betekent dit? Productie geeft antwoord op de veel moeilijkere vraag: wat is het woord hiervoor. Bijna alle handige studie bouwt de eerste: lezen, flashcards eerst gezien aan de Japanse kant, ondertitels, luisteren. Dat is nuttig en niet genoeg, want in een gesprek wordt je altijd alleen de tweede vraag gesteld, en dat onder tijdsdruk.

• Voor herkenning: lees en luister uitgebreid, en laat onbekende woorden in hun context herhalen in plaats van ze allemaal op te zoeken.
• Voor productie: vraag jezelf in het Engels of met een situatie, en zeg het Japans hardop voordat je het controleert.
• Test de productie vanuit de situatie, niet de vertaling: je staat aan een balie en de tasvraag komt; wat zeg je.
• Tel een woord pas als geleerd als het naar voren komt in een live gesprek zonder pauze om het op te halen.
• Houd een korte lijst bij van woorden die u herkent maar nooit uitspreekt, en gebruik die lijst als uw spreekagenda.

Hoe een bruikbare woordinvoer eruit ziet

Het schrijven van de rechterkolom duurt ongeveer negentig seconden en is de reden dat het woord er volgende maand nog steeds staat. Merk op dat de invoer zowel een antwoord als een regel opslaat: wetende dat het antwoord nan-mei-sama desu ka zal zijn, betekent dat het gesprek niet twee seconden nadat je voorbereide zin is beland, instort. Die ineenstorting, en niet het ontbrekende woord, zorgt ervoor dat mensen het woord vermijden.

Kies de woorden die terugkomen

Twee filters bepalen of een woord een plekje in je geheugen waard is. De eerste is frequentie: de verbindende machinerie van het Japans, zoals ちょっと, たぶん, やっぱり, en de tellers en tijdwoorden, verschijnen in bijna elk gesprek en betalen je voortdurend terug. De tweede is persoonlijke relevantie: de zelfstandige naamwoorden van je eigen baan, buurt, hobby en gezondheid. Een woord dat uw werkelijke dinsdag beschrijft, komt op natuurlijke wijze terug, en herhaling is gratis te beoordelen.

• Neem de frequentielaag uit wat je steeds hoort, niet uit een lijst die je nog niet kent.
• Voeg de woorden toe voor de drie situaties die u werkelijk elke week herhaalt, zoals uw woon-werkverkeer, uw lunchbestelling en uw werkupdates.
• Sla decoratieve woorden over die je niet in een situatie kunt plaatsen, hoe bevredigend het woord ook is.
• Bewaar vaktermen voor uw eigen vakgebied, want de lijst van niemand anders bevat ze en u zult ze voortdurend nodig hebben.
• Verwijder een woord uit de actieve studie als het drie cycli heeft gefaald en je er nog steeds geen situatie voor kunt plaatsen.

Het deeltje is een onderdeel van het werkwoord

Een werkwoord dat zonder het deeltje wordt geleerd, is een onvolledig item, en de leemte laat zien op het moment dat je spreekt. Noru neemt ni voor het ding waar je aan boord gaat, en au neemt ni voor de persoon die je ontmoet, wat geen van beide overeenkomt met het Engelse voorzetsel. Bewaar het deeltje in één adem met het werkwoord: densha ni noru, tomodachi ni au, nooit noru op zichzelf. De deeltjesgids legt uit waarom iedereen zich gedraagt ​​zoals hij doet; voor memorisatiedoeleinden houdt u ze eenvoudig aan elkaar gelijmd.

Woorden die samen reizen

Het Japans kiest voor elk van deze zelfstandige naamwoorden een specifiek werkwoord, en de keuze komt zelden overeen met het Engels. Koorts komt eerder naar buiten dan dat deze wordt opgelopen, een verkoudheid wordt eerder verergerd dan opgelopen, er wordt een reservering gemaakt in plaats van gemaakt, een belofte wordt eerder beschermd dan nagekomen, en een telefoongesprek wordt opgehangen in plaats van gemaakt. Door netsu ga deru of kaze o hiku als één item te leren, wordt een hele reeks zinnen verwijderd die je anders onder druk verkeerd zou samenstellen.

Homofonen en de context die ze sorteert

Japans heeft veel woorden die dezelfde klank delen, en leerlingen beschouwen dit vaak als een reden tot paniek. In de praktijk sorteert de proefpersoon ze meteen: soep is op de ene manier atsui, op de andere manier een boek, en geen enkele luisteraar raakt in verwarring. Sommige paren, zoals hashi voor eetstokjes en hashi voor bridge, zijn verder gescheiden door toonhoogte, die in de uitspraakgids wordt behandeld, maar de context doet het meeste werk.

Voor het onthouden is de les eenvoudig. Bewaar een homofoon nooit als een kale klank waaraan drie betekenissen zijn gekoppeld, want dat is de opstelling die je midden in de zin doet aarzelen terwijl je kiest. Sla in plaats daarvan drie afzonderlijke zinnen op, elk met een eigen zelfstandig naamwoord en een eigen situatie, en de klank zal al aan de juiste betekenis zijn gehecht, omdat het zelfstandig naamwoord het samen met het beeld heeft gebracht van waar je het zegt.

Gespreide recensie zonder jargon

Spatiëring betekent dat je een woord opnieuw tegenkomt, net op het moment dat het begint te slippen. Iets recenseren dat je nog perfect kent, is comfortabel en levert weinig op; het herzien van iets dat je volledig kwijt bent, is ontmoedigend en traag. Het nuttige moment is het moment waarop je het woord alleen met moeite kunt terugvinden, omdat het moeizaam terugvinden het geheugen versterkt in plaats van het alleen maar op te frissen.

Je hebt hiervoor geen software nodig, hoewel software wel handig is voor grote volumes. Een werkbare handmatige spatiëring is dezelfde dag, de volgende dag, drie dagen later, een week later, een maand later, waarbij een woord uit de cyclus verdwijnt zodra het twee keer in een echt gesprek is verschenen. Wat veel belangrijker is dan de exacte intervallen, is dat elke recensie je vraagt ​​om het woord te produceren, niet om het te herkennen.

• Beoordeel de zin door de zin uit een situatieprompt uit te spreken, waarbij de Japanners verborgen zijn.
• Markeer een woord als mislukt als je meer dan ongeveer drie seconden nodig had, zelfs als je het uiteindelijk wel kreeg.
• Zet mislukte woorden vooraan in de set van morgen, in plaats van aan het einde van een lange achterstand.
• Beperk uw dagelijkse evaluatie zodat deze minder dan vijftien minuten duurt; een achterstand waar je bang voor bent, is een achterstand die je opgeeft.

Bewaar een woordenbank van uw eigen gesprekken

Een generiek kaartspel leert je de woorden die de auteur nodig had. Uit je eigen gesprekken komen de woorden naar voren die je nodig had en die je niet had, wat een veel kortere en veel waardevollere lijst is. Telkens wanneer u Japans spreekt en iets zoekt dat er niet is, noteert u wat u probeerde te zeggen, desnoods in het Engels, en zoekt u het daarna op. Die hiatenlijst is het meest efficiënte studiemateriaal dat je ooit zult verzamelen.

• Schrijf na elke gesproken sessie de twee of drie dingen op die u niet kon zeggen.
• Zoek een natuurlijke manier op om elk te zeggen, niet vier synoniemen, en schrijf de zin op die je zou hebben gebruikt.
• Voeg de correctie toe die u heeft ontvangen, in de gecorrigeerde vorm en niet als opmerking over de fout.
• Herhaal de zin doelbewust tijdens uw volgende sessie, in de eerste twee minuten, voordat u de zenuwen verliest.
• Lees één keer per maand de hele bank voor; de woorden die u nu zegt zonder te pauzeren, kunnen worden gearchiveerd.

Een wekelijkse cyclus om nieuwe woorden om te zetten in gebruikte woorden

Zes woorden per week klinkt langzaam totdat je merkt dat dit zes woorden zijn die je kunt gebruiken, wat niet hetzelfde is als de zes woorden die je hebt gezien. De cyclus heeft ook een ingebouwd filter: aan elk woord dat de variatiestap van woensdag niet kan overleven, was waarschijnlijk geen situatie verbonden, en je kunt het beter laten vallen dan nog een maand meedragen.

Houd de cyclus draaiende, zelfs in een slechte week. Twee volledig geabsorbeerde woorden zijn beter dan een heroïsche sessie van veertig die je nooit hardop zegt, en de gewoonte om de week af te sluiten met een gesprek is het onderdeel dat de woordenschat permanent maakt.